قصه به صبر و له شدنم پاک میبالید

.

سبزه به ناله و زاری خدا خدا می کرد

که باز بهار آمد و تنها گلی روئید

.

من از ستاره ی بختم شتاب می خواهم

برای این شکوفه ی صبرم دوام می خواهم

.

تمام روز و شبم به وهم فردا رفت

خیال ، همه عمرم نشسته بود و نرفت

.

درون صفحه ی بازی خیال از من برد

تمام حلقه ی عقلم را به تیره گی ها برد

.

خزیده بودم از سر جهلم به گوشه ای نگران

تمام دست و زبانم به حال همچو خزان

.

ببین چگونه هر طرفم حصار روئیده

هزار گرگ مرده پرست کنار من خفته

.

شبی بدون صدا به قصد من برخیز

بیا میان حصارم به من بگو بگریز

.

اگر چه مست خیالم ولی صدای تو هست

که لحظه لحظه گیاهم به حرف های تو رست

.

.

.نیلوفر

۸۹/۳/۱۷

( نمی دانست می آیم)

هنوز از گرمی دستش دلم آرام میگیرد

هنوز از ترس چشمانش ، سرم بر سینه می افتد

دلم از اشک لبریز است و می ترسم که او بیند

و می ترسم گل اشکش بروید باز در باغ دو چشمانش

همان باغی که من را برد تا فصل سر آغازم…

– به یادت هست؟

-دلت از غصه خالی بود

نگاهت چشمه ی پاکی

زبانت آبشار مهربانی بود

و دستانت پر از نقاشی ساده

برای عذر خواهی بود

-همیشه طرح ،مادر بود

من و مادر و یک خانه

-چرا دستت دگر طرحی نمیریزد؟

-من تنها دراین خانه

بدون تو

دلم هر لحظه میمیرد…

-نبینم اشک میریزی!

نمی دانی؟

اگر هستی، دلیلش چیست؟

من و عشق است!

تن تو خانه ی عشق است

و عشقی که نمیمیرد

و تا جان در بدن داری کنارت هست…

…

دلم از شوق او پر شد

تنم لرزید

…

سرم بر خاک خوش عطر مزارش بود…

-نمی دانم چرا یک لحظه خوابم برد!

.

.

نیلوفر

۸۸/۲/۲۷

شکوه (shekve)از خشکیده شاخ و برگ های خسته اش ، لبریز

دلش از درد سنگین تهی بودن ،تا ته سر شاخه هایش سیر

تمام بند بند لحظه هایش ،زیر ذات موریانه ، ریز

درخت از مرگ می ترسید و من از ” زندگی ” دلگیر

نگاهش رد پایی بود در ذهنش ، به راهی رو به رستاخیز

خدایا کاش دستی بود…نه او غمگین، نه من از جسم خود سر ریز

به ناگه لکه های ابر ظاهر گشت و بارش های راز آمیز

نگاه من درخشان گشت و می خندیدم از این راه وهم آمیز

و از اشک خدا پر شد تمام جان و رگ های درخت پیر

همه از حس دستان خدا پر شور و هم از عشق او لبریز

.

.

.

نیلوفر

۸۹/۱/۲۱

به دلی پاک

همه چیز همین بود…

باز بهار آمده است

و باز جسد برگ های سبز پارسال

های های می گریند

“کاش هرگز به دنیا نیامده بودم”

این را من میگویم یا او؟

ما هر دو مرده ایم

هر دو مانده ایم پشت در زندگی

نمی دانیم بمانیم یا برویم

بخوانیم یا بزنیم

این همه برگ مرده تنم را لرزاند

پاهای بی تفاوت من!

” ما همه له شده ایم”

.

.

.

۸۹/۱/۱۲

نیلوفر

گیلان

پرنده ای با بال شکسته آواز می خواند.

من این بار با خنجری خونین آمده ام

خود را میان بازوان تنومند عشقی کور کشته ام

با خون آن چه کنم؟

با دستانی  که هنوز قلبم را رها نکرده است…

- پرنده را ببین

چگونه چون زنان عراقی نوحه می خواند-

من به تن هستی ام لباس سیاه پوشانده ام

میان فضایی که نیست جا خوش کرده ام

و هیچ رویای زیبایی به یادم نمی آید

-تخم پرنده شکست

نوزادی متولد شد

و پرنده جان داد!-

روزی که جان دادم ، قصه ی بودن ما تمام شد

و چیزی نبود که متولد شود

شاید دلیل هنوز ماندنم همین است

شاخه ای شکسته پیراهن من را دریده است

گویی زمان کمر به نرفتن من بسته است

اکنون، چیزی به جز نگاه ز من بر نمی آید:

پرنده،

درخت ها،

جسد…

این هست تا ابد

.

.

نیلوفر

۸۸/۱۲/۱۷

امروز دیگر روز کشف حادثه نیست

تاریخ ها بسته اند

و نویسندگان کور!

دیر نوشتی از: آغوش ، عشق ، بازگشت

انگار قلمت رنگ نداشت….

دیروز که می آمدم

قناری هم ناله سر داده بود

شکایتی ندارم

اما تو خیلی دیر کردی!

حتی راننده قطار هم می گفت

بلیط سرزمین تو دیگر چاپ نمی شود!

از غصه هم که مردم

گفتند بمیر! فایده ای ندارد…

دروغ می گفتند،

یادم هست:

“بهار که بیاید

ستاره و سحر پیوند خواهند خورد

و مفهوم شب دفن خواهد شد…”

خوب یادم هست

اما بهار که آمد هیچ،

زمستان هم تمام شد

و تو دیر آمدی از سفر

و کوله بار امید مارا میان راه گم کردی!

امروز دیر است

باور  کن

ما هنوز هم شکایتی نداریم

من و قناری و قطار!

.

.

.

نیلوفر

۸۸/۱۱/۷

صدای قل قلش پیداست اما هیچ در آن نیست!

*

هوایی را که می آید ز دود_سرد_شهرم را

میان دنده و شش های بی جانم نگه هرگز نخواهم داشت

*

میان مردمانی مرده در کابوس عیب مرد همسایه

نه بیداری به تهدید سیاهی ها به قلب نیمه پاک خود

*

میان لاله و مهتاب ، هر شب می نشینم، مست

سر به تا پا گوش، با یاد همه افسانه های دور

*

بر خودم آرام مخوانم- چه بیهوده- که می بینم

که می آید صدای بوسه مهتاب بر تن لاله

*

به گوش باد می گویم: به دنیا عاشقی مانده؟

هنوز بر قلب غمگینی ، خیال عاشقی خفته؟

*

به خود سر می زنم هرشب

مبادا من چو آنان مرده باشم،سرد

*

میان واژه های پیروانش گم شده، هر شب

چنان گم می شوم انگار دنبال کسی هستم

*

اگر هم باد گوید نیست من نشنیده می گیرم

خیالم را دگر مثل تنم در شهر تاریکی نخواهم برد

*

و تا جان در بدن دارم خواهم گشت

ازین و آن و هر کس ادعای نور خواهد کرد، می پرسم

*

کف کفشم ز خاک و دستهای من ز هر سطحی

سراغ گم شده در حجم هستی را فداکارانه ،می گیرند

.

.

.

نیلوفر

۸۸/۹/۳

هوشم به کودکیم نگاه می کند

حس طعم شیرین آن

وقتی که بچه بودم، حس غریبی داشتم

و شاید همیشه…

>وقتی نگاهم میکند

در حالی که حسم را نمی فهمد

تنها میگویم :بنوش!

این منم

قهوه ی بدون شکر…

>وقتی باد می آید و من اسیر خانه ام

سرم هوای رفتن دارد

کوله ام مرا فریاد میزند

>وقتی چشمان سیاهم را در آیینه میبینم

وقتی گود رفته اند

و حس میکنم هنوز آرامم

>وقتی نامه ات را می خوانم

قسمت” دوستت دارم “را

نامه ات که تمام شد

وقتی دوباره می خوانمش

>وقتی خدای توت فرنگی را هنوز نمی شناسم

>وقتی آرام از پله ها بالا میروم

به زندگی می اندیشم

به هر روزمان

همیشه خواستیم به سرعت بگذرد

به امید فرداهای زیبا تر

اما به پایان که نزدیک میشویم

دلمان تنگ می شود

وقتی که دلتنگ می شوم

وقتی از آخر رد می شوم

و حس می کنم هنوز اول راهم

>وقتی همه چیز را رها کردم

و غریبانه نشستم و شعر می گویم…

.

.

.

نیلوفر

۸۸/۶/۱۸